Mięsień piersiowy większy (pectoralis major) umiejscowiony jest w przedniej części klatki piersiowej. Jest szeroki, a kształtem przypomina trójkąt.

Rozpoczyna się trzema częściami: obojczykową (pars calvicularis) umocowaną do przyśrodkowej połowy obojczyka, mostkowo-żebrową (pars sternocostalis) umocowaną do powierzchni przedniej mostka i chrząstek żeber prawdziwych (często z wyjątkiem pierwszego i siódmego) oraz brzuszną (pars abdominalis), umocowaną do blaszki przedniej pochewki mięśnia prostego brzucha, zaś kończy ścięgnem o szerokości 5-7 cm na grzebieniu guzka większego kości ramiennej.

W czasie treningu siłowego, a zwłaszcza skierowanego bezpośrednio na mięśnie klatki piersiowej, może dojść do zerwania lub naderwania części włókien mięśniowych, masywnego ich uszkodzenia, pęknięcia omięsnej lub powięzi i wytworzenia się przepukliny mięśniowej oraz do całkowitego zerwania przyczepu ściągnistego mięśnia piersiowego w obrębie przejścia brzuśca w część ściągniętą. Zazwyczaj powodem jest znaczne przeciążenie tego mięśnia, wynikające z używania do ćwiczeń zbyt dużych ciężarów. Może się też zdarzyć, że doznamy urazu ćwicząc mniejszymi ciężarami. Dzieje się tak wtedy, kiedy przed treningiem nie przeprowadzimy kilkuminutowej, solidnej rozgrzewki.

Zerwanie lub naderwanie części włókien mięśniowych

Oznaką tego urazu jest miejscowy ból oraz obrzęk. Przy takich objawach należy zaniechać treningów na około 3 tygodnie. Zalecane jest leczenie objawowe, polegające na przyjmowaniu leków przeciwzapalnych i rozluźniających mięśnie, a także fizykoterapia (laseroterapia, krioterapia, ultradźwięki, maści przeciwzapalne).

Masywne uszkodzenie włókien mięśniowych

Przez określenie masywne należy rozumieć zerwanie dużo większej liczby włókien niż w poprzednim przypadku. Takiemu zerwaniu włókien towarzyszy wyraźny odgłos (trzask), pojawienie się krwiaka oraz ból. Uraz taki wymaga leczenia operacyjnego. Nie leczony operacyjnie może doprowadzić do deformacji mięśnia, ograniczenia jego rozciągliwości oraz siły, wytworzenia znacznej i bolesnej blizny, zwapnień a w niektórych przypadkach nawet patologicznego kościotworzenia. Okres leczenia i rehabilitacji po zabiegu operacyjnym trwa od 8 do 10 tygodni.

Pęknięcie omięsnej lub powięzi i wytworzenie się przepukliny mięśniowej

Omięsna to błona okalająca mięsień, zaś powięź – to błona okalająca wiązkę włókien mięśnowych.

W miejscu pęknięcia pojawia się twardniejący i powiększający się – zwłaszcza podczas skurczu mięśnia – guz. Jest to nic innego, jak wydostające się przez owo pęknięcie włókna mięśniowe. Urazowi towarzyszy silny ból oraz obrzęk.

Uraz ten również wymaga leczenia operacyjnego. Okres leczenia i rehabilitacji trwa około 6 tygodni.

Całkowite zerwanie przyczepu ścięgnistego mięśnia piersiowego w obrębie przejścia brzuśca w część ściągnistą

Charakteryzuje się ono szybko narastającym obrzękiem, krwiakiem schodzącym w dół ramienia brakiem wyczuwania ciągłości mięśnia piersiowego w okolicach pachy oraz niemożliwością wykonania jakiegokolwiek ruchu, w który zaangażowany byłby mięsień piersiowy.

Niestety, również wymaga leczenia operacyjnego, polegającego na odtworzeniu przyczepu (wszycie przyczepu w kość ramienną). Następstwem jest unieruchomienie ramienia na okres do 6 tygodni i potrzeba rehabilitacji przez 10-12 tygodni.

Artykuł ukazał się w „Kulturystyce i Fitness” Nr 2/2000. © Copyright by Wydawnictwo KiF.

Komentarze: